Wykorzystanie włókna poliaramidowego przy odbudowie korony zęba w trudnych warunkach zwarciowych

Doskonałe właściwości włókien poliamidowych sprawiają, ze ich zakres wykorzystania w stomatologii jest bardzo szeroki. Używane są one przy szynowaniu, konstrukcji mostów czy koron kompozytowych. Mogą być tez wykorzystane jako wzmocnienie dla prac typu odbudowa na wkładzie koronowo-korzeniowym, wykonywanych w trudnych warunkach zwarciowych. Poniżej opisano taki właśnie przypadek.

Materiały i przybory wykorzystane w pracy

  • Nowy Boston A 3, A 3,5 (Arkona),
  • włókno poliaramidowe typ „Podwiązka” 2 mm (Arkona),
  • preparat Parosin 2 (Arkona),
  • Masterbond (Arkona),
  • wytrawiacz 36% kwas ortofosforowy (Arkona),
  • wiertła diamentowe,
  • gumki do wstępnego polerowania kompozytów (Vivadent),
  • krążki do polerowania Sof-Lex (3M ESPE),
  • kalka artykulacyjna (Bausch).

Etapy postępowania klinicznego

Pacjent, lat 38, zgłosił się w celu naprawy złamanego zęba 22 (fot. 1). Podczas badania stwierdzono, ze ząb 22 był odbudowany na tytanowym wkładzie koronowo-korzeniowym, który tkwił dalej w kanale. Wkład był zbyt krótki w stosunku do korony zęba, ale stomatolog, który wcześniej wykonywał odbudowę, nie mógł użyć dłuższego z powodu bardzo głębokiego zgryzu u pacjenta (fot. 2, 3). Pacjentowi zależało na jak najszybszej naprawie uzębienia, w związku z czym postanowiono wykorzystać tkwiący w kanale tytanowy pin i wykonać na nim pseudomost adhezyjny. Odbudowa miała być umocowana do pozostawionego korzenia, a jednocześnie podparta na zębach sąsiednich 21 i 23 przy pomocy włókna poliaramidowego. Po omówieniu szczegółów przystąpiono do realizacji przedsięwzięcia.

wlokno-poli-2014-01

Stan początkowy – złamany ząb 22

wlokno-poli-2014-02

Widoczne trudne warunki zwarciowe

wlokno-poli-2014-03-04

– Widoczne trudne warunki zwarciowe
– Włókna poliaramidowe pionowe i poprzeczne osadzone na Nowym Bostonie

Praca miała być wykonana w jeden dzień w sposób bezpośredni. W pierwszej kolejności przepłukano preparatem Parosin 2 okolice złamanego zęba w celu dezynfekcji przed założeniem nici retrakcyjnej. Następnie do kieszonki dziąsłowej założono nic, po czym usunięto resztki starego kompozytu znajdującego się wokół wkładu koronowo-korzeniowego. Na podniebiennych powierzchniach zębów 21 i 23 wycięto rowki o głębokości około 1,5 mm i szerokości około 2 mm, w których miało być umieszczone włókno. W dalszej kolejności kikut zęba 22 oraz powierzchnie podniebienne i wargowe zębów 21 i 23 zostały pokryte wytrawiaczem (Arkona) i po przepłukaniu oraz osuszeniu powleczone preparatem Masterbond (Arkona).

Odbudowa miała byćwykonana ze wzmocnionego kompozytu – Nowy Boston (Arkona). Konstrukcje rozpoczęto od zamocowania w spreparowanych rowkach włókna poliaramidowego typ „Podwiązka” – 2 mm (Arkona), po czym poprowadzono kolejne włókno poliaramidowe typ „Podwiązka” – 3 mm, pionowo od zewnętrznej powierzchni tytanowego wkładu do wewnętrznej powierzchni włókna
poprzecznego (fot. 4). Włókna zostały przytwierdzone za pomocą Nowego Bostonu. Następnie z tego samego materiału wymodelowano koronę zęba w ten sposób, by włókno poliaramidowe było całkowicie oblane kompozytem. Polimer został tez delikatnie rozprowadzony na powierzchniach wargowych zębów 21 i 23 tak, by zamaskować połączenie miedzy tymi zębami a zębem 22. W dalszym etapie usunięto nici retrakcyjne i przystąpiono do ostatecznej korekty wykonanego uzupełnienia. Zwrócono szczególna uwagę na wyeliminowanie ewentualnych przedwczesnych kontaktów i węzłów urazowych. Na koniec praca została wypolerowana gumkami do wstępnego polerowania kompozytów (Vivadent) oraz krążkami Sof-Lex, a okolice brodawek dziąsłowych i kieszonkę dziąsłowa przepłukano ponownie preparatem Parosin 2. Efekt estetyczny był zadowalający dla pacjenta (fot. 5, 6, 7).

wlokno-poli-2014-05-06

Efekt końcowy

wlokno-poli-2014-07

Podsumowanie

Powyższy przypadek świadczy o tym, jakie możliwości daje nam włókno poliaramidowe. Z powodu złych warunków zwarciowych pacjenta wykonanie jakiegokolwiek uzupełnienia zęba 22 było niezwykle problematyczne. Zastosowanie tradycyjnego uzupełnienia stałego typu most wymagałoby bardzo dużego szlifowania zębów filarowych. Implantacja nie wchodziła w grę z przyczyn czasowych i finansowych oraz z powodu małej ilości miejsca na łącznik i koronę. W tej sytuacji użycie starego wkładu koronowo-korzeniowego do odbudowy wzmocnionej włóknem poliaramidowym było rozwiązaniem optymalnym, ponieważ w najprostszy sposób wykorzystano do maksimum istniejące możliwości.

Zalety i wady powyższego rozwiązania

Zalety – identyczne jak w przypadku innych kompozytowych prac adhezyjnych wzmocnionych włóknem poliaramidowym, czyli:

  • dobry efekt estetyczny,
  • bardzo mała inwazyjność,
  • możliwość korekty w ustach pacjenta,
  • szybki czas wykonania,
  • dobry stosunek ceny do jakości.


Wady
:

  • możliwe pęknięcia lub złamania odbudowy (występuje bardzo rzadko),
  • możliwość pęknięcia lub złamania korzenia odbudowanego zęba (występuje bardzo rzadko),
  • możliwość wystąpienia próchnicy wtórnej (w przypadku odpowiedniej higieny nie występuje),
  • możliwość wystąpienia przebarwień na powierzchni kompozytu (wymagane jest okresowe odświeżenie wykonanej pracy).


Autorzy: lek. stom. Damian Janica, lek. stom. Alina Janica

 


Piśmiennictwo
Staron-Irla K., Dawiec M., Dawiec G.: Odbudowa korony zeba 22 z użyciem wkładu z włókna szklanego. „Twój Przeglad Stomatologiczny”, 2008, 10, 44-45.
Raszewski Z.: Zastosowanie włókien szklanych w stomatologii. „Twój Przegląd Stomatologiczny”, 2008, 7-8, 41-42.
Pazdzior-Klocek A.: Materiały złozone i włókna szklane. Nowoczesne rozwiazania podczas jednej wizyty. „Twój Przeglad Stomatologiczny”, 2009, 5, 30-34.
Bukowska D.: Włókno szklane w stomatologii estetycznej. „Magazyn Stomatologiczny”, 2000, 10,7/8, 30-33.
Bukowska D.: Włókno szklane w stomatologii. „e-Dentico”, 2007, 1, 74-77.
Fraczak B.A.: Włókno szklane jako wzmocnienie polimerów stosowanych w protetyce stomatologicznej. „Inzynieria Biomateriały”, 2003, 6, 29, 10-13.
Tanasiewicz M., Twardawa H., Skucha-Nowak M., Ksiazek-Bak H., Szklarski T.: Bezposrednia korekta estetyczna uzebienia w przednich odcinkach łuku zebowego. Czesc II. Postepowanie kliniczne. „Twój Przeglad Stomatologiczny”, 2010, 3, 88-92.
Zarow M., Łazarz-Bartyzel K.: Wykorzystanie włókien szklanych oraz utraconych zebów własnych w przypadku natychmiastowego uzupełnienia braku zebowego. „Poradnik Stomatologiczny”, 11/12, 2006, 11-15.
Tanasiewicz M., Twardawa H., Skucha-Nowak M., Ksiazek-Bak H., Szklarski T.: Bezposrednia korekta estetyczna uzebienia w przednich odcinkach łuku zebowego. Czesc I. Zasady postepowania, kwalifikacja pacjentów, wskazania i przeciwwskazania „Twój Przegląd Stomatologiczny”, 2010, 1-2, 74-81.
Dawiec M., Dawiec G., Staron-Irla K., Skaba D.: Rekonstrukcja braku zęba 12 z użyciem włókna szklanego – metoda własna „Twój Przegląd Stomatologiczny”, 2008, 6, 46.