Uzupełnienie braku zębowego po zabiegu hemisekcji za pomocą kompozytowego mostu adhezyjnego

Rozwój współczesnej endodoncji sprawił, że zęby, które jeszcze kilka lat temu były usuwane, dzisiaj są z powodzeniem leczone, a pacjent cieszy się nimi długie lata. Niestety zdarzają się sytuacje, gdy leczenie zawodzi i ingerencja chirurgiczna jest konieczna.

Ciekawym wyjściem z sytuacji w przypadku zęba wielokorzeniowego jest zminimalizowanie strat i przeprowadzenie zabiegu hemisekcji. Do uzupełnienia powstałego braku w uzębieniu doskonale nadaje się most adhezyjny wzmocniony włóknem poliaramidowym. Łączy on tak istotne w tej sytuacji zalety jak niewielka inwazyjność i znaczna wytrzymałość.

MATERIAŁY I PRZYBORY WYKORZYSTANE W PRACY

  • Boston (Arkona)
  • poliaramidowe włókno formowalne typu „podwiązka” 2 mm (Arkona)
  • Opti Bond Solo Plus (Kerr)
  • wytrawiacz 36% kwas ortofosforowy (Arkona)
  • wiertła diamentowe
  • radiowizjografia KODAK 6100
  • gumki do wstępnego polerowania kompozytów (Vivadent)
  • krążki do polerowania Sof-Lex (3M ESPE)
  • kalka artykulacyjna (Bausch)
  • elastomerowa masa wyciskowa Zetaplus (Zhermack)
  • elastomerowa masa wyciskowa Oranwasch L (Zhermack)
  • alginatowa masa wyciskowa Kromopan (Lascod)
  • gips protetyczny żółty
  • lakier izolujący kikuty zębowe Durolan
  • łyżki wyciskowe górna i dolna nr 3
  • piaskarka (EMS)
  • wkład koronowo-korzeniowy Radix-Anker (DENTSPLY MAILLEFER)

hemisekcja_01

Dwa miesiące po hemisekcji

hemisekcja_02

Wkład koronowo-korzeniowy w korzeniu dystalnym zęba 36

hemisekcja_03

Zęby filarowe opracowane pod most adhezyjny

hemisekcja_04

Odlany model gipsowy. Miejsca styku most – filar zaizolowane lakierem izolującym

ETAPY POSTĘPOWANIA KLINICZNEGO

Pacjent, lat 35 zgłosił się z bólem okolicy zęba 36. Wykonano u niego rtg. kontrolne, które uwidoczniło niewłaściwie przeleczony kanałowo ząb 36 oraz zmianę obejmującą korzeń mezjalny tego zęba. Przeprowadzona próba ponownego leczenia endodontycznego skończyła się niepowodzeniem. W związku z tym zaproponowano pacjentowi wykonanie zabiegu hemisekcji, a w dalszej kolejności odbudowę pozostawionej części dystalnej zęba przy użyciu wkładu koronowo- korzeniowego i na koniec zaopatrzenie braku w uzębieniu za pomocą wybranego uzupełnienia protetycznego.

Pacjent nie zdecydował się na tradycyjny most, a implant nie wchodził w grę z powodu zbyt małej odległości między pozostawionym korzeniem a zębem 35. Doskonałym wyjściem wydawało się tutaj zastosowanie uzupełnienia w postaci kompozytowego mostu adhezyjnego wzmocnionego włóknem poliaramidowym (Arkona). Pacjent zaakceptował to rozwiązanie. Po omówieniu szczegółów przystąpiono do jego realizacji. Pracę podzielono na następujące etapy:

  • I – wewnątrzustny,
  • II – wewnątrzustny,
  • III – zewnątrzustny,
  • IV – wewnątrzustny.

hemisekcja_05

Początkowy etap modelowania konstrukcji mostu

Etap pierwszy

Przeprowadzono zabieg hemisekcji zęba 36, usuwając korzeń bliższy. Brzegi rany po usuniętym korzeniu zbliżono szwami węzełkowymi i pozostawiono do wygojenia i obserwacji.

Etap drugi

Po dwóch miesiącach wykonano rtg. okolicy 36. Zdjęcie wykazało prawidłowy przebieg gojenia i brak zmiany w okolicy korzenia dalszego zęba 36. W badaniu wewnątrzustnym także wszystko wyglądało prawidłowo (fot. 1). W związku z tym został on odbudowany materiałem protetycznym Boston (Arkona) przy użyciu tytanowego wkładu koronowo-korzeniowego Radix-Anker (DENTSPLY MAILLEFER) (fot. 2), a następnie opracowany pod koronę kompozytową. W dalszej kolejności opracowano ząb 35, wykonując w jego części okluzyjno- dystalnej siodełkowate podparcie pod przęsło mostu (fot. 3), po czym pobrano wyciski: dwuczasowy, dwufazowy (Zeta i Oranwasch) w żuchwie oraz anatomiczny w szczęce (Kromopan). Dobrano odpowiedni kolor (A3, A3, 5) i po zabezpieczeniu zębów filarowych odesłano pacjenta do następnej wizyty.

Etap trzeci

W następnej zewnątrzustnej fazie, posługując się żółtym, twardym gipsem, odlano modele – górny i dolny. Po związaniu gipsu i uwolnieniu modeli miejsca kontaktu przęsła mostu z filarami zostały zaizolowane protetycznym lakierem izolującym (fot. 4) i przystąpiono do tworzenia konstrukcji mostu. Praca miała być wykonana metodą pośrednią. Konstrukcję rozpoczęto od osadzenia na kompozycie włókna poliaramidowego typ podwiązka o szerokości 3 mm (Arkona) wkoło opracowanego kikuta zęba 36 oraz w wyciętym na okluzyjnodystalnej powierzchni zęba 35 siodle (fot. 5). Następnie, posługując się protetycznym materiałem kompozytowym Boston (Arkona), wymodelowano odpowiednio most i uwolniono go z modelu (fot. 6, s. 26). Szczególną uwagę zwrócono na pozostawienie wolnej przestrzeni w okolicy brodawek dziąsłowych (fot. 7, s. 26). Dalej wykonana praca została obrobiona przy pomocy piaskarki. Oczyszczono ją z resztek gipsu i lakieru izolującego, a następnie poddano polerowaniu powierzchnię dośluzówkową.

Etap czwarty

Po oczyszczeniu zębów filarowych z materiału zabezpieczającego zostały one w miejscach łączenia z mostem w wyjałowione 36-proc. kwasem ortofosforowym i pokryte Opti Bondem Solo Plus, a następnie przystąpiono do ufiksowania wykonanej konstrukcji w ustach pacjenta przy użyciu materiału kompozytowego. Praca została wypolerowana gumkami do wstępnego polerowania kompozytów (Vivadent) oraz krążkami Sof-Lex. Uzyskany efekt estetyczny był zadowalający dla pacjenta (fot. 8 i 9, s. 26).

PODSUMOWANIE

Powyższa praca może być traktowana jako rozwiązanie tymczasowe bądź ostateczne. Jeżeli pacjent dba o higienę, a lekarz wykonał i umocował pracę na miejscu, trzymając się właściwych procedur, nie powinno być problemów z tego rodzaju uzupełnieniem w tym przypadku. Oczywiście należy pamiętać, że wskazane jest, by do modelowania używać odpowiedniego, mocniejszego kompozytu, najlepiej protetycznego, co z całą pewnością w znacznej mierze przedłuży żywotność wykonanej pracy.

Do uzupełnienia powstałego braku w uzębieniu doskonale nadaje się most adhezyjny wzmocniony włóknem poliaramidowym.
Łączy on tak istotne w tej sytuacji zalety jak niewielka inwazyjność i znaczna wytrzymałość.

ZALETY I WADY

W przypadku zastosowania kompozytowych uzupełnień stałych wzmocnionych włóknem poliaramidowym przy uzupełnianiu braków zębowych wyróżniamy następujące zalety i wady:

Zalety:

  • możliwość ewentualnej korekty wykonanej pracy w ustach pacjenta,
  • dobry stosunek jakości do ceny,
  • minimalna inwazyjność,
  • krótki czas wykonania,
  • trwałość wykonanej pracy (szczególnie w przypadku zastosowania kompozytu protetycznego).


Wady
:

  • możliwe odklejenie od zęba filarowego,
  • pacjent zmuszony jest do szczególnej dbałości o higienę w tej okolicy.

 

Artykuł pochodzi z numeru 05-2013 czasopisma Twój Przegląd Stomatologiczny